واگویه های شبانه یک پروانه

آی

artima — Thu, 17 Dec 2009 21:21:02 GMT

آی دختر خوابهای پریشانم /بپرس از وحشتهای بجا مانده از سالهای چشم تنگی و دل سنگی و

بپرس که گناه گندم و گوسفند و خارا چه بود که نذر ترسهای ما شدند/آی دختر خوابهای

پریشانم / از اسبهای سوخته در یال باد بگوو تا وارونه ام شوی آنقدر که تمام دختران رویاها

بدانند از کوزه نه آب می تراود نه آدم الا سیاه آفریقایی که به شدت تشنه دیدن شماست آبی...

خاکستری.... سیاه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

artima — Thu, 03 Dec 2009 20:23:18 GMT

سلامی دوباره به زندگی دوباره

سلام عزیزان، مهربانان من، آدم های بزرگی که من سایه ای کوچکی از حضور عاشقانتان در هنرم.

مدتهاست طوفانی سهمناک روحم را درنوردیده آنگونه که هستی را مشوش می بینم و

تشویش اصل اول هستیم شده. اما هرگز از چیستی هنری خویش دست برنداشتم. در این ۹

ماه تاخیر و حتی پیش از آن با خود می اندیشیدم که وبلاگ نویسی دیگر علاج تنهایی شعرها

و داستان هایمان نیست، اما حالا شرمنده دوستان شده ام و ملزمم به ادامه کار.

داستان های زیادی دارم اما ترجیح داده ام که شعر بزنم چون این روزها مالیخولیای شعر

سخت به جان آزرده ام چنگ میزند با نوایی عاشقانه خشن.

با سپاس زیبا آزادی

artima — Thu, 03 Dec 2009 20:17:40 GMT

پشت این پنج شنبه ها پنهان شده ایم

لای پتوی سربازیی که

هنوز توی سلول هایمان

کرم می شود

دعایمان کنید

دستانتان را که روی مدام تاولهایمان

بگزارید

نه

انگار تاول ها هم پناهگاه خوبی برای فرار از آن همه کابوس نیستند

این که پنجره سنگ شد

و خودبخود

شکستیم و چپیدیم پای خرده های خودمان

و پای هر رهگذری

روی ما

کفاره ای شد

و ما تف شدیم به سکه ها

و شما که البته هنوز ستاره اید

دستان پوستریتان را

روی داغ خاطره ما

بگذارید

شاید برآورده شویم

ما ۵دختر

که ۵شنبه ها

پشت پرچین پر مشتری شبی

پیاله می گردانیدیم

از انگور تا خرما

چه فرق می کند

که چشم کسی انار باشد

دست کسی سیب

در هر حال ۵شنبه ها آمده اند

و ما هنوز لای پتوی سربازی آن شب ها

مورمورمان

می شود

دعایمان کینید.

خرداد ۸۸

artima — Sat, 28 Feb 2009 19:17:16 GMT

چه موسیقی غمباری

چه قدر جهان از خودش خالی شده

چه قدر آدم به کرم خودش پیله می کند

نه

پروانه نیستم قشنگ بودن بلدم نیست

مرا از اول نوشته اند پشه

و این یعنی ویززززززززززز

خطاب به غریبه ای آشنا که حامل زخمی چرکین از دیروزهای وحشت زده ایرانیمان بود و برای او که فکر می کند زیبایی اسمم تاثیری نداشته تا آثارمان زیبا شوند و برای او که می اندیشد بی ذوقیم در نوشتن و ناسزایمان می دهد برای آن دوست: ((تو را دوست دارم چون در لحظه صفر زندگیم در آن ثانیه دست و پا زدن در مرداب رخوتناک روزمرگی حتی با ناسزایی من فراموش شده را یاد کرده ای. اما مهربان ما آدمیم و آدم زیباست ما خلقیم و خالق و خالق یعنی سرچشمه ذوق؛ بی ذوق و نازیبا چرا؟بی انصافی نیست که نام و نشانی از خود که نشانی خانه دوست است برای ما به جا نگذاشته ای مگر ما را ....)) و البته برای جناب یا سرکار داستانک

.

artima — Tue, 02 Dec 2008 19:51:55 GMT

آمده بودم که دو دسته رز بگزارمو

دو چشم سیر بگریمو

بخواهم که دعایم کنی

که پنجره پر از باز خیال من بشود

که روی بشقاب انتظارم کسی انار بگزارد و

دستی بیاید و

آن قاب خالی پر شود از خاطره هایی که خوابشان را می بینم

و فنجان قهوه را که بر می گردانم

پر شود از ستاره و

یک صندلی

که آرزوهای مرا تقدیر می زند

آمده بودم که بگویم عا...

....

artima — Wed, 19 Nov 2008 20:43:18 GMT

((وقتی صدای خرد شدنت زیر پای عابران ، زیباترین صدای پاییز است ،دیگر چه فرق می کند برگ سبز کدامین درخت باشی؟))

راستش نمی دانم چرا اما یک جورهایی تنوع طلبم از رخوت و در جا ماندگی همیشه نفرت داشته و دارم،برای همین هم همیشه سعی کرده ام بروز باشم چه در سرایش شعر چه در خلق داستان بنظر می رسد دوستان از دعوت من برای نوشیدن قهوه ای تلخ و شنیدن صحبتهایم زیاد هم استقبال نکرده اند و از جایی که هم خودم تنوع طلبم هم به نظر دوستان اهمیت می دهم تصمیم گرفتم دعوتم را به شکل دیگری ابلاغ کنم بی نام. در ضمن بزودی با یک مقاله بروز می شوم این بار جدی نظر بدهید چون من نه مردابم و نه وقت زیادی دارم

متشکرم

تلخ ناتمام

artima — Sat, 25 Oct 2008 11:24:38 GMT

واژه را با کهنگی مناسبتی نیست.در این اندهواره زندگی در جغرافیای عقیم این زمان سعی در بروز بودگی و برزو شدگی داریم.آن روز که فکر می کردم واژه اساطیرم دیروز شده است و حالا می خواهم در تلخی سرشار این پاییز مبهم غرق شوم تا جرعه جرعه بنوشدم و بنوشمش این قهوه ای همیشه را .

راستش خاصیت هنر همین است رفتن تا شدن برای همیشه

متشکرم

لبها را بجنبانید

artima — Mon, 15 Sep 2008 10:29:18 GMT

لبها را بجنبانید

می خواهم ادا شوم در سکوتی که بهت زده عیسی است

ادای مرا در نیاورید مرا ادا کنید

بگزارید این گور عاریه اصوات باستانی ادای دینی است

به واژه

تن مرا تنها لب بجنبانید

به خاطر داشته باشد

که از ته حلق آویخته بودم تنها

به سبک دورترین آواز

مرا زمزمه می کردند زیبا آزادی

چوپان های بدوی آن شعر

تازه این تمام قصه نیست

سروده آن شاعر نزار را

رادیو بریل نوشته بود

که دعایش کنید

که در احتضار سیب سهیمم

و این که سازهای بادی

دستخوش تن منند

آن آوازه خوانهای دوره گردی

که در مدرن ترین جشنواره مرا می خوانند

گندم را

خاتون ترانه هایی

که

فراموش کرده اید

لبها را بجنبانبد

می خواهم ادا شوم

ادای مرا

به سکوت آن تار ها بسپارید

به گور واژگانی

که دوباره نبش می شوند

آوازهایی که سبک تن مرا تقلید می شوند

artima — Mon, 19 May 2008 06:15:57 GMT

از ب ه من گذشت از اسفندگان عاشقانه ما تا به نوروز رسيد و در اين نووارگي گويا كرختي گردن فروردين با شكوه و ارديبهشت زيباي مرا گرفته بودبايد از نو مي آغازيدم داستالن زياد بود گفتم تا مهربان بهارمان نعبوريده اس شعري بسراييم به رسم شادمانه مهربان سرزمينمان و از شما خوبان مي خواهم با نظر انديشمندانه و هنر شناسانه تان مرا در عرصه پيشبرد آثارم ياري دهيد سپاس

سایه

artima — Mon, 19 May 2008 06:15:21 GMT

سايه دارد به لبهاي من مي رسد هيس س

هيس س س س

سايه دارد در من بزرگ مي شو د

احساسش مي كنم

دو دست بزرگ كه در من بعدي غريب مي يابند

و يك صفحه پر از آوازهاي قديمي

دو

را

سولا

مي

فا

يده اينكه اين دوره بشويم

چيست

آن

چشمها را دوباره

شعرم

بشو

شبيه

ها

شورش را

در آورده ام

اين سايه را كه در من بزرگ شده

به حادثه اي رقم مي زنم و مي شمارم

روزها حاصل خستگيي مكررند

از اول تقويم صدا كن

اين خواب خسته را

دارم به كابوس نزديك مي شوم

حاصل اين همه حادثه

كه در سايه اتفاق افتاده چيزي نيست

به جز نسيان دو دست

كه در صفحه آواز

تن تو جا مانده است

در آغوش پر از

روياي من

هيس س س س

سايه دارد به لبهاي من مي رسد

هيس س س س

سا

يه

زيبا آزادي زمستان 86