تلخ ناتمام
واژه را با کهنگی مناسبتی نیست.در این اندهواره زندگی در جغرافیای عقیم این زمان سعی در بروز بودگی و برزو شدگی داریم.آن روز که فکر می کردم واژه اساطیرم دیروز شده است و حالا می خواهم در تلخی سرشار این پاییز مبهم غرق شوم تا جرعه جرعه بنوشدم و بنوشمش این قهوه ای همیشه را .
راستش خاصیت هنر همین است رفتن تا شدن برای همیشه
متشکرم