سه شنبه ها                                                                                   آخر كنت خواب آلود

كه رويم مي افتند                                                                     اين قصه

مورمورم مي شود                                                                    عاشق باكره ها نيست

بايد بروم                                                                                و تو گندمي

كلمات                                                                                    و اين بسته گي

 فعلگي مي كنند                                                                       به آسيا

دستها دسته دسته                                                                    باني

مي بارند                                                                                  اين همه واژه

چشمي كو كه نگاهم                                                                از كجاي تو سر در مي آورند

كند؟                                                                                     مرا خراب كن

نگاه كنيد                                                                                       خوابم كن

انگور شده ام                                                                       تا خرابت شوم

گور تمام خوابهايي                                                                 آبت شوم

كه مرا ديده اند                                                                     انگورت

انكار نكنيد                                                                         گور آن كوزه

افعال بي جاي هرشب                                                          كه از لب زن مي تراود

و                                                                                        تو را

روياهاي پتياره اي                                                                شتك مي زند

 كه دوره ام كرده اند                                                           شر شر

از بر بخوانيدم                                                                   باراني

بار هيچم است                                                                  كه از بالكن خوابت آويخته ام

كه مي گويم                                                                        تا يادت بماند

همه اش همين                                                                   آنكه هميشه روي

يك باراني سير                                                                    همه جاي خواب دختر مي بارد

كه بالكن بر آن ببارد                                                           تن غول عزبي است

هفت خواب                                                                       كه

 هفت دختر كه                                                                 توي ابرها خوابيده

 هيس                                                                              وگرنه

سايه از حد گذشته                                                            سه شنبه هاي ميانسال

گندم                                                                               از عهده

همين طور                                                                       هيچ ثانيه اي

سيب                                                                               كه مربوط به ما بشود

بي لبخندي  كه روي                                                         بر نمي آيند

عكس ماه بيفتي و هي                                                       آخر سه شنبه ها......

دوباره هي نفس

هي چم چاره  بگيري شعر

كه مرا از دروازه هيچ ساعتي نياويخته اي                                                   بهار 86


 

نوشته شده توسط زیبا آزادی در شنبه 1386/05/20 ساعت 11:0 موضوع | لینک ثابت