لبها را بجنبانید
لبها را بجنبانید
می خواهم ادا شوم در سکوتی که بهت زده عیسی است
ادای مرا در نیاورید مرا ادا کنید
بگزارید این گور عاریه اصوات باستانی ادای دینی است
به واژه
تن مرا تنها لب بجنبانید
به خاطر داشته باشد
که از ته حلق آویخته بودم تنها
به سبک دورترین آواز
مرا زمزمه می کردند زیبا آزادی
چوپان های بدوی آن شعر
تازه این تمام قصه نیست
سروده آن شاعر نزار را
رادیو بریل نوشته بود
که دعایش کنید
که در احتضار سیب سهیمم
و این که سازهای بادی
دستخوش تن منند
آن آوازه خوانهای دوره گردی
که در مدرن ترین جشنواره مرا می خوانند
گندم را
خاتون ترانه هایی
که
فراموش کرده اید
لبها را بجنبانبد
می خواهم ادا شوم
ادای مرا
به سکوت آن تار ها بسپارید
به گور واژگانی
که دوباره نبش می شوند
آوازهایی که سبک تن مرا تقلید می شوند